روزگاری یک پروشات...

نشسته بودیم در تاریکی... همان شب کذا بود که جهت را گم کرده بودیم و آخر شبش، نشسته بودیم به گپ زدن از زوج بودن یا نبودن... بعد برگشتم و در آن جفت چشم آینه نفاقانگیز نگاه کردم... همه چیز آنجا بود... از صبح که برمیخواستیم تا شب که بازمیگشتیم... همه چیز همانطور که باید. قلبم با سرعتی باورنکردنی میتپید... احساس میکردم تک تک عضلاتم به تنهایی میلرزند. آن تصویر بینظیر وحشتناک بود! در آن حد کمال! جا زدم! میدیدم که کنار میکشم از تمامیت آن چیزی که تماشا کرده بودم! مساله این نبود که تصویر مطلوب نبود! تصویر ...

ادامه مطلب